31 تیرماه 1388خورشیدی، ساکنین سیاره ی زمین میزبان بزرگترین کسوف قرن بودند.

با توجه به اینکه شهرستان سراوان و روستای کوهک این شهرستان واقع در استان سیستان و بلوچستان شرقی ترین نقطه ی ایران محسوب می شوند. و این روستا در نقطه ی صفر مرزی با پاکستان قرار دارد، اعضای جمعیت منجمان مهبانگ با برپایی یک اردوی عملی دو روزه عازم این شهرستان شدند تا از نزدیک در بهترین نقطه ی ممکن ایران شاهد خورشید گرفتگی قرن باشند.

بدین منظور ظهر سه شنبه 30 تیرماه با عده ای از اعضای این گروه همراه با یک هایس رهسپار این شهرستان شدیم و در ساعات اولیه شب به سراوان رسیدیم. در آنجا با میزبانی گرم و قابل توجه رئیس میراث فرهنگی سراوان رو برو شدیم و برای بازدید از موزه ی مردم شناسی به سمت یک ساختمان قدیمی و البته مرمت شده که موزه مردم شناسی در آن واقع است رفتیم و با توضیحات آقای دهواری ریاست محترم میراث فرهنگی با شیوه ی معیشت ، آداب و رسوم، قدمت و شگفتی های بی نظیر آنجا آشنا شدیم.

 پس از صرف شام که میهمان عزیزان میراث فرهنگی سراوان بودیم به اتاق سمعی - بصری اداره رفتیم به تماشای چند فیلم که درآن سنت و شیوه معیشت مردم سراوان را نشان می داد نشستیم.

یک ساعت مانده به نیمه شب همراه با هنگ مرزی حرکت به سمت روستای کوهک آغاز شد . جاده ی کوهک با سربالایی ها و سراشیبی هایش گویی در آن اوقات شب سرگرم بازی با میهمانانش بود. پس از پیمودن راهی جالب به پاسگاه کوهک رفتیم و سپس به دلیل روشنایی پاسگاه ترجیح دادیم به نقطه ای تاریک در روستا برویم.

آسمانی بکر منتظر ما بود و به محض اینکه تلسکوپ های ما برپا شد به دلیلی نامعلوم ازماخواسته شد اپتیک ها را ببندیم و دوباره به طرف دیگری از روستا برویم تا در آنجا رصدی خود را شروع کنیم.

خلاصه ساعت 30/3 صبح برای دومین بار وسایل ما پهن شد و عده ای از بچه ها به رصد و عکاسی آسمان شب پرداختند.

تقریباً یک ساعت بعد شرایط تغییر کرد و جو حاکم نشان از تکاپو و شوق مشاهده ی گرفت خورشید داشت عکاسان آسمان شب این بار به انتظار عکاسی از آسمان هنگام طلوع مهر بودند و شکارچیان آسمان شب در کمین خورشید پشت ماه پنهان شده. به یک بار شکوه بالا آمدن خورشید نفس ما را در سینه حبس کرد،خورشید از پشت کوههایی که گویی مرز طبیعی ایران با پاکستان را ساخته بودند خودنمایی می کرد و کم کم ما شاهد بیشترین درصد گرفت در ایران بودیم.
جایی که تنها چند صد متر با کشور و قومی دیگر فاصله داشت اما خورشید بر سر این دو ملت یکسان می تابید.

 پس مشاهده ی این کسوف بی نظیر و ثبت آن توسط عکاسان گروه آقایان پویا نجار پیشه، صادق کاویانی و امیر نبی زاده، دوباره شروع به جمع کردن تلسکوپ ها کردیم و به سمت سراوان برگشتیم. در بین راه به همراه ریاست و کارکنان محترم اداره میراث فرهنگی سراوان از بنایی تاریخی دیدن کردیم و بعد از رسیدن به سراوان همراه با یک راهنما بطرف نخلستانی رفتیم با هوایی مطبوع و خنک. و بعد از خوردن صبحانه و استراحت دوباره به سراوان بازگشتیم.
خداحافظی با میزبان خونگرم سراوانی کمی سخت بود اما خاطره ای خوش برای ما به همراه داشت.

پس از صرف نهار دیار سراوان را بدرود گفتیم و پس از طی مسافتی در اولین دقایق غروب آفتاب به زاهدان رسیدیم.
و باید تشکر ویژه ای از ریاست محترم اداره ی میراث فرهنگی سراوان داشته باشیم که مقدمات سفر خوب ما به این شهرستان را فراهم کردند.

گالری تصاویر این خورشید گرفتگی