از تو دوشم شد سحر ، پيرم جواني / ذره اي از كهكشانم تو والاي جهاني

نور را دور ريخته و تاريكي ميجست.

خميده اما هنوز فكري استوار داشت ، آرام گام بر ميداشت اما در قدمش قاطع . هيچ نداشت جز دو چشم و دو شيشه ي منتصب به آن . گويي همين شفق متولد و تا فلق مي ماند .

باز هم ساده و بي اسلحه به شكار جبار ميرفت ، هيچگاه عقرب نبود كه براي براندازي آمده باشد .

گويي براي مرور خاطرات مي آمد . آن رويا پردازي هاي كودكي ، همدمي ها و غوغاهاي جواني و سكوت و اشك و لبخندي كه حال از پس همين خاطرات مي آمد .

از آلودگي نور به پاكي شب پناه برد . سر به هوا شد و چشمش را به فلك و الماس هاي آرام گرفته در دل آن دوخت و زير لب زمزمه كرد :