هر دم از روي تو نقشي زندم راه خيال / با كه گويم كه در اين پرده چه ها ميبينم

 در آن هنگام كه سمفوني برق نواخته شد ، آسمان شهر من مورد هجوم نور هاي رنگي قرار گرفت .

ديگر ستاره اي در دل شب به چشم من خودنمايي نكرد . ولي من اعتقاد داشتم و دارم و چه بسا كه خواهم داشت ؛ ستاره همچنان مي درخشد . به همان سان كه در روز ، به هنگام تابش حيات بخش مهر ، ماندگارند .

اما من مي بينم . براي من هنوز سو سوي نقره فام ها آشناست . چه در نيمه ي روز ، چه در شب هاي ابري و چه در آلودگي نور.

چشم من الفتي نه شايد ديرينه اما علاقه اي بي مثال به نور طبيعي آسمان شب دارد .

خيابان هاي شهر من محتاج دست سازهاي بشريت اند . ليك ، نگاه من مشتاق خود نمايي چراغ هاي آفريدگار است .